Genetik yapı olarak annemin dişlerinde ki zayıflık bendede var.7-8 yaşlarından beri dişçi koltuklarıyla samimiyim.
Hatalarım çok ,diş yapımız bu kadar kötü olmasına rağmen ,diş doktorumun ilk ve tek doktorum olmasına ve güzel uyarılarına rağmen sırf korkum yüzünden sürekli kaçıyordum.Ağrı olursa gidiyor onu çözüyor ama bir sonraki yeni başlayan çürükleri tedavi ettirmiyordum.
Böyle kaça kaça alt çenemde diş kalmadı ve alt ön dişlerim geriye kayma yaparak aralık açıldı ve köşeye sıkıştım rahat yemek yiyememeye başladım.Şimdi büyük kararla diş tedavisine başladım o koltuğa oturana kadar ettiğim duaların ,kalp çarpıntılarımın hesabı yok.Kapıdan dönme girişimlerim dahi oldu ama kaçamadım.Ve doktorumun da gözümü korkutmasıyla ortodontist e gitmek zorunda kaldım.Aynı gün kanal tedavisi sonrasında ortodontist kontrolü ağır gelsede hiçbirinden kaçamadım.
Ve sonuç DİŞ TELİ.
Nasıl moralimin bozulduğunu anlatamam.Şeffaf teller var doktorlar pek önermiyor ama diğerini ben asla taktıramam bu yaştan sonra psikolojik bozukluk yaratamam kendime.Kaçış peşinde değilim ama araştırmaya devam edeceğim.
Diş teli kolay bir süreç değil aylarca kontrole gidip gelmen gerekecek,yediklerine içtiklerine dikkat edeceksin vs vs ne kadar olumsuzluk varsa internette karşıma çıktı.
Yıllardır dişçi fobim yüzünden ihmal ettiğim diş sağlığım şuan bana hayatım da unutamayacağım bir pişmanlığı yaşatıyor.
Küçükken annemle babam dişlerinizi fırçalayın dediklerinde kardeşimle söylenir dururduk şimdiler de aynı şeyi oğlumla yaşıyoruz.Benim yaşadığım pişmanlığı yaşamasın diye elimden geleni yapıyorum.Zamanın da annemin bana yaptığı gibi bende oğluma kendimle ilgili örnekler veriyorum ama malesef bazı şeyler nasihatla değil yaşanarak öğreniliyor.
Çok uzatmadan karar vermeye çalışacağım.(kendime gaz veriyorum)
Sevgiler,
